บทนำ

          คริสตศักราช 2382 ในระบบสุริยะส่วนนอก มีดาวอันสุกใสสวยงามอันมหึมา มันใหญ่กว่าโลกถึงสี่เท่า แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือ มันเป็นดาวเคราะห์สีฟ้า อันสดใสสวยงาม บรรยากาศประกอบด้วย ไฮโดรเจน ฮีเลียม มีเทน ไอน้ำ และแอมโมเนีย  แต่ส่วนใหญ่จะเป็น ไฮโดรเจนและฮีเลียม ภายใต้ชั้นบรรยากาศจะเป็น มีเทน น้ำ และแอมโมเนียซะเป็นส่วนใหญ่ เหนือพื้นมหาสมุทรอันเวิ้งว้างมีอสุรกายตนหนึ่งสีขาวซีด ร่างมันคล้ายแมงกะพรุน ที่ส่วนเหนือผิวน้ำเป็นฝาครอบกลมมนไร้รอยต่ออันแข็งแกร่งครอบคลุมพื้นที่กว่าสามร้อยตารางกิโลเมตร มันล่องลอยกลางมหาสมุทรมานานกว่าหนึ่งปี แต่แขนยาวนับหมื่นเส้นนั้นแต่ละ้เส้นสามารถโอบรัดทั้งใบโลกได้ถึงสามรอบเลยทีเดียว มันเอื้อมลงสู่ห้วงลึกของมหาสมุทรนี้ และหยิบจับสิ่งที่มันต้องการ เพื่อควาญหาสิ่งไม่เคยพบไม่เคยเห็นใต้บาดาลที่ลึกลงไปนั้นไม่มีสิ่งใด ๆ ที่ล้วงล้ำเข้าสู่อ้อมแขนของมันจะรอดไปได้ มันจะรัดแล้วส่งเข้าปาก

          ภายในอสุกายยักษ์นั้นเพียบพร้อมไปด้วยเครื่องมืออันครบครัน มันเป็นป้อมปราการ กลางห้วงมหาสมุทร ที่แข็งแกร่งพอที่จะอาศัยอยู่บนดาวดวงนี้ได้ ไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้ง แม้แต่ลมพายุลูกใหญ่ใด ๆ บนโลกที่จะเทียบ ก็ไม่ระคายผิวมันแม้แต่น้อย

          อสุรกายตนนี้ คือยักษ์ใหญ่ มันยังคงหยิบจับทุกอย่างที่มันไม่รู้ เพื่อมาวิเคราะห์ ป้อมปราการเคลื่อนนี้ รู้จักกันในนาม ‘สตัค’ มันเปรียบเสมือนเมืองเมืองหนึ่งเลยทีเดียว สิ่งที่อยู่ภายในนั้นเคลื่อนไหวก้าวเดินหยิบจับสิ่งที่ได้มาเพื่อวิจัยค้นคว้า แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่มีชีวิต ทุกอย่างล้วนเป็นหุ่นยนต์และคอมพิวเตอร์อันทรงประสิทธิภาพ ด้วยแรงโน้มถ่วงของดาวดวงนี้มากถึงห้าสิบแปดเท่าของโลก ดาวดวงนี้จึงหนักเกินไปกว่ามนุษย์จะอาศัยอยู่ได้ แต่พวกเขานั้นทำงานอยู่ในยานอวกาศ จากห้วงอวกาศอันปราศจากแรงโน้มถ่วง

          เบน หนึ่งในนักส่งของเช่นเดียวกับเพื่อนร่วมอาชีพอีกหนึ่งพันคนต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เขานั่งทำงานในยานอวกาศแห่งนี้มานานกว่าหกเดือนแล้ว ตลอดยี่สิบชั่วโมงที่ผ่านมาเขาเอาแต่อยู่ในห้องเล็ก ๆ คับแคบ เบื้องหน้าสองมือกำลังควบคุมแขนกลกับสิ่งที่เพิ่งขุดค้นได้จาก พื้นใต้มหาสมุทร จอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้า แสดงสิ่งที่ควบคุมนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน มันแสดงหีบสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่และกำลังเคลื่อนที่เพื่อนำมันไปยังห้องวิเคราะห์แร่ธาตุ

          ชายหนุ่มควบคุมมันอย่างคล่องแคล่วจากการใช้มันมาอย่างชำนาญเสมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเลยทีเดียว เขาเคลื่อนหุ่นยนต์ตรงไปตามทางเดินอันโอ่โถงพร้อมกับเจ้าหน้าที่ทั้งหมดกว่าหมื่นคน หุ่นยนต์รุ่นเดียวกันเดินสวนทางกันไปมา ทว่ากลับต้องหยุดเมื่อหุ่นยนต์ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าขนาดของมันเทียบเท่าทีเร็กซ์ไดโนเสาร์ที่ครองโลกมาก่อน จนหุ่นบางรุ่นเล็กราวกับลูกสุนัขเลยทีเดียว เบนหยุดให้มันเดินผ่านไป เท้าที่ก้าวเดินอันหนักแน่นจนร่างหุ่นที่อยู่ใกล้รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากจอที่เขาดูอยู่นั้นสั่นสะเทือนพร้อมกับเสียงย่ำกับพื้นอย่างหนักหน่วง หากหุ่นขนาดมนุษย์ธรรมดาถูกบดบังร่างหุ่นยนต์เลยทีเดียว แม้เขาเห็นกี่ครั้งก็รู้สึกหวาดหวั่นเมื่อเข้าใกล้มันก็ตามที

          เบนขับเคลื่อนหุ่นยนต์ใช้ล้อตีนตะขาบพื้นยางเหมาะสำหรับหุ่นยนต์ขนส่งสิ่งของเพื่อการขับเคลื่อนได้อย่างรวดเร็วและนิ่มนวล หุ่นของเบนเดินผ่านทางเดินผ่านห้องสีขาวทางขวามือนับสิบห้อง

          จนกระทั่งถึงห้อง A 205023 หรือห้องวิเคราะห์แร่ธาตุตรงประตูสีขาวถูกเปิดโดยอัตโนมัติ ภายในห้องสีขาวกับอีกหุ่นยนต์สีขาวหากลำตัวเผยแผงวงจรอันซับซ้อนอยู่ภายใน มือกลหนึ่งในแขนทั้งหกของมันยืดยาวเอื้อมหยิบก้อนหินที่อยู่ในตู้เหล็กสีเงินอีกมุมหนึ่งของห้องได้อย่างแม่นยำ ก่อนที่จะนำมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า

          หุ่นยนต์ที่เบนควบคุมเดินตรงเข้ามาพร้อมกับวางหีบเหล็กสีขาวใบใหญ่ลงโต๊ะเหล็กขนาดใหญ่อันแข็งแรงอย่างแผ่วเบา

          “คุณต้องไม่เชื่อแน่เลย” เบนกล่าวเป็นนัย ๆ หากผู้วิเคราะห์สงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ใส่ใจเท่าใดนักว่าสิ่งที่อยู่ภายในหีบนั้นคืออะไร แม้เบนผู้ส่งของจะไม่ทราบว่าข้างในนั้นคืออะไร แต่สิ่งที่เขารับมานั้นเป็นที่กล่าวขวัญแก่ผู้ส่งเป็นยิ่งนัก แล้วเขาก็เดินจากไปเมื่อหน้าที่ของตัวเองสิ้นสุดลง

          นักวิเคราะห์สั่งควบคุมหุ่นยนต์ยืดแขนยาวส่งก้อนหินก้อนเดิมที่เก็บได้ใต้มหาสมุทรเข้าตู้เดิม ก่อนจะเลื่อนหีบใบใหญ่มายังเบื้องหน้า

          “หือ...! ถึงกับต้องใส่ ไอดี เลยเหรอ!” นักวิเคราะห์พึมพำเมื่อมองเห็นมันผ่านจอคอมพิวเตอร์ โดยปกติจะเป็นกล่องเหล็กหรือไม่ก็ถาดเหล็กธรรมดาเท่านั้น แต่ผู้วิเคราะห์ไม่ใส่ใจเท่าใดนัก เขากดหมายเลขของตัวเองเข้าไปยังก่อนจะใช้มือหุ่นที่เขาควบคุมทาบกลางแผงรับข้อมูลบนฝากล่อง หมายเลขไอดีของผู้ใช้ถูกส่งผ่านจากฝามือไปยังกล่องรับข้อมูลทันที

          คริ๊ก เสียงล๊อกถูกปลดออกทั้งสี่ด้าน

          แล้วชายเพียงคนเดียวในห้อง จับฝากล่องอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะยกมันออกมา ทันทีที่ฝานั่นพ้นจากรอยต่อ ทว่ามีแสงจากข้างในเปล่งประกายเจิดจ้าลอดผ่านออกมาภายนอก ชายผู้ควบคุมเห็นแสงนั่น หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นทันที พร้อมกับมือที่ควบคุมหุ่นยนต์กลับไร้ความรู้สึก “นี่มันอะไรกัน!! หรือว่าจะเป็น” สิ่งที่เขาจับจ้องอยู่บนจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้า

          ปังงง

          เสียงประทบฝาครอบหลุดกระทบกับหีบเหล็กอย่างแรง ทำให้ชายผู้ควบคุมสะดุ้งมือที่ควบคุมสั่นเครือจากความตื่นเต้น ที่จะได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

          “โธ่ เว๊ย” เขาสบถก่อนที่จะสุดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบฝากล่องเพื่อเปิดดูอีกครั้ง แสงส่องประกายจากด้านในปรากฏขึ้นอีกครั้ง แล้วเขาก็ทำใจดึงฝาออกทันที

          “พระเจ้า...” เขาอุทาน เมื่อเป็นภาพเบื้องหน้า “มันมีจริงเหรอเนี้ย” เขาไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่าใดนัก แล้วผู้วิเคราะห์ก็ซูมกล้องเข้าใกล้เป้าหมาย เห็นแสงสีขาวอยู่ภายในก้อนผลึกหินสีขาวใสอันแข็งแกร่ง

          เขาใช้มือควบคุมอีกข้างที่สวมถุงมือยางไม่ต่างจากมือมนุษย์ แต่ถูกออกแบบให้สอดคล้องกับดาวที่มีแรงโน้มถ่วงสูงแห่งนี้โดยเฉพาะ เขาควบคุมบรรจงช้อนมันขึ้นมาอย่างนิ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ หินขนาดใหญ่จนอุ้งมือทั้งสองเล็กราวกับมือเด็ก กับก้อนหินที่ใหญ่ขนาดกะโหลกมนุษย์ ก่อนที่เขาจะตั้งสติทำใจยกมันอย่างตั้งใจที่สุดพอ ๆ กับเข้าทำงานวันแรกเลยทีเดียวว่าจะไม่ทำอะไรผิดพลาดที่จะทำให้มันหลุดมือได้อย่างแน่นอน หากเจ้าตัวร้อนลุ่มไม่น้อยว่าก้อนหินใหญ่ขนาดนั้นจะหลุดร่วงไป ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะเห็นมันด้วยตาเปล่าแทนที่จะดูผ่านจอคอมพิวเตอร์แบบนี้นัก

          สองมือประคองยกมันเลื่อนไปทางขวา แล้วก็วางมันลงในเครื่องวิเคราะห์หินบนจานเหล็กทรงกลมสีดำสนิท ก่อนที่จะกดปุ่มด้านข้างเพื่อให้มันทำงานแล้วเซนเซอร์ทำการตรวจวิเคราะห์ แสงเลเซอร์สีแดงเล็กแหลมขนาดเส้นผมถูกยิงออกไปเพื่อตรวจสิ่งที่อยู่ข้างใน

          ระหว่างที่เครื่องกำลังทำการวิเคราะห์แร่ธาตุในก้อนหินต้องสงสัยนั้น เขาจ้องหน้าจอด้วยใจจดจ่อ จนแทบจะลืมการหายใจเลยทีเดียว ตามเป็นไปตามที่เขาคาดหวังนี่อาจะเป็นสิ่งที่ประเมินค่ามิได้ และไม่มีวันที่จะค้นพบบนพื้นโลกได้อย่างแน่นอน

          สิ่งนี้คงจะก่อกำเนิดจาก มีเทนที่มีส่วนผสมของคาร์บอน ที่มีมากมายมหาศาลบนดาวดวงนี้ อีกทั้งแรงกดอากาศมากมายที่โลกเทียบไม่ได้แม้แต่น้อย และที่สำคัญมันหลับใหลมายาวกว่าโลกที่จะก่อกำเนิดเมื่อสี่พันหกร้อยล้านปีมาแล้ว

          และสิ่งที่ค้นพบนี้ อย่างน้อยมันก็คงมีอายุ มากกว่าหมื่นล้านปี ความคาดหวังของนักวิเคราะห์ไปต่าง ๆ นา ๆ และนี่คือสิ่งที่เขาคาดหวังว่าจะต้องเป็น ‘เพชร’ อย่างแน่นอน จากคาร์บอนที่ตกผลึกที่ถูกอัดด้วยแรงดันสูง กระทั่งถูกเผาด้วยอุณหภูมิสูงจากใจกลางดวงดาว ไม่ผิดแน่ ที่คือ ‘เพชร’ สิ่งที่แข็งที่สุดในโลก ไม่สิมันแข็งกว่าเพชรใด ๆ ในโลก

          แล้วผลการวิเคราะห์ก็ปรากฏ มันมีคาร์บอนบริสุทธิ์ในปริมาณมากเป็นไปตามที่ผู้วิเคราะห์คาดการณ์

          “มาสเตอร์ไดมอนด์” ผู้เชี่ยวชาญอุทาน “นี่คือเพชรที่ใหญ่ที่สุดในสุริยะจักรวาล และนี่คือเพชรบนดาวเนปจูน”